Merel Boon Lidmaatschap van de Antroposofische Vereniging in Nederland hoort er voor mij bij. Maar dat besluit ging niet over één nacht ijs. Als ik me verbind, wil ik eerst precies weten waarmee. Toch kan ik nu pas, na een aantal jaren, vertellen wat het me te bieden heeft. Ik heb bij de vereniging veel gesprekken met mensen die me scherpen, van wie ik leer. Ik heb er uitwisselingen met vakgenoten die het dagelijkse gesprek of een gewone intellectuele discussie overstijgen. Het verrast me steeds weer met hoeveel verschillende intenties mensen betrokken zijn bij de antroposofie. Er is niet slechts één invalshoek of één manier waarop je de dingen moet zien. Ik kom de nuance tegen.” De Antroposofische Vereniging is volgens Merel Boon een open vereniging waar ze terecht kan met haar eigen invalshoek. “Het lidmaatschap maakt me trouwens niet ‘meer antroposofisch’. Dat is onzin. Ik wil graag dat mensen kwaliteit bij mij herkennen, niet ‘iets antroposofisch’, als dat al zou bestaan. Mijn kwaliteit zit in de weg die ik beoefen. Ik probeer dagelijks de antroposofische menskunde te bestuderen, te mediteren en van daaruit te handelen. Dat is voor mij een bron van vernieuwing en een verrijking in mijn dagelijks leven. Ik ervaar dat het mij een grote innerlijke rust brengt en tegelijkertijd voel ik me wakkerder dan ooit. Juist door mijn meditatief leven kan ik actief in het dagelijkse leven staan. Steeds zoek ik naar balans tussen die twee. In mijn werk als docent pedagogiek maar ook in ons gezin met twee kleine kinderen. Dat is voor mij de kunst van mens zijn in deze tijd. Bij de vereniging ontmoet ik mensen en initiatieven die deze kunst mede kleur en diepgang geven”.